بامدادخبر: عصر یکشنبه 25 اسفند 1387 خانم الهه نازجو همسر زنده یاد امیر ساران به صورت تلفنی مهمان مجلس یادبودی بود که توسط جمعی از زندانیان سیاسی پیشین ایران در دانشگاه جورج واشینگتن در آمریکا برگزار شد. او مانند همیشه این بار نیز با کلامی استوار از مبارزات بر حق همسرش سخن گفت و مرگ امیر ساران را «اعدام خاموش» نامید. خانم نازجو گفت بارها از مسئولان خواسته بود که به همسر زندانیاش اجازه بدهند که برای درمان به بیرون از زندان منتقل شود اما آنها به هیچ کدام از این درخواستها توجه نکردند. او که خودش هم در تابستان 1385 به سبب اعتراض مسالمتآمیز به بازداشت همسرش در مقابل دفتر سازمان ملل متحد در تهران به همراه جمع دیگری از خانوادههای زندانیان سیاسی بازداشت و مدتی را در سلول بند 209 زندان اوین سپری کرده بود، شرایط بازداشت همسرش را «غیر انسانی و دهشتبار» توصیف کرد و بیتوجهی مسئولان زندان را عامل مرگ همسرش دانست. خانم نازجو گفت امیر ساران برای همیشه زنده است.
«فرزاد حمیدی» زندانی پیشین زندان رجاییشهر و همبند سابق امیر ساران نیز تلفنی از لسآنجلس در این جلسه شرکت کرد و تصویری سراسر تیره و دهشتبار از وضعیت آن زندان و زندانیان سیاسیاش ارائه نمود. او زندان رجایی شهر را یکی از بدترین زندانهای جهان نامید و نسبت به وضعیت سایر زندانیان سیاسی محبوس در آن مانند بهروز جاوید تهرانی ابراز نگرانی کرد.
«احمد باطبی» نیز در این جلسه گفت چرا دست به دست هم نمی دهیم و کارزاری پرتوان برای حمایت سیاسی، تبلیغاتی و حتی مالی از زندانیان سیاسی و خانوادههایشان برپا نمیکنیم. او گفت که در صورت امکان سازی مالی برای خانوادههای زندانیان سیاسی، تا اندازهای میشود از مشکلات روزمره زندگیشان کاست.
«علی افشاری» نیز که برپایی این جلسه در دانشگاه جورج واشینگتن با همت او میسر شد معتقد بود که اساساً جان انسانها در ایران در نزد حکومتگران بیارزش است. او گفت نباید برای دفاع از زندانیان سیاسی مرز خودی و غیر خودی قائل شد و باید وضعیت زندانیان سیاسی گمنام مورد توجه بیشتر سازمانهای مدافع حقوق بشر قرار گیرد.
«فریبا داودی مهاجر» نیز به اختصار درباره تفاوت شرایط بازداشت زندانیان سیاسی زن و مرد در زندانهای ایران سخن گفت. او با اشاره به تجربه بازداشت خودش در بازداشتگاه 59 سپاه، گفت که بازجوها برای تهدید زنان، به خطراتی که در زندان متوجه آنها است اشاره میکنند تا روحیهشان شکسته شود.
در ابتدای این مراسم، «کیانوش سنجری»، از فعالیتهای سیاسی امیر ساران که به تشکیل جبهه اتحاد ملی از سوی او و بازداشتش توسط ماموران امنیتی انجامید، سخن گفت و با ذکر خاطرهای از مراسم 16 آذر سال 1381 که ساران و خانوادهاش در آن شرکت داشتند، «شجاعت» زندهیاد ساران را ستود.
در پایان این جلسه، کیانوش سنجری بیانیهای را که پیشتر به امضا جمعی از ایرانیان نگران از سرنوشت زندانیان سیاسی رسیده بود، قرائت کرد:
متن این بیانیه به این شرح است:
تسلیت به خانواده امیر ساران
و نگرانی نسبت به سلامت جان زندانیان سیاسی در زندان های جمهوری اسلامی
مبارز سیاسی امیر حسین حشمت ساران پس از تحمل بیش از چهار سال زندان و شکنجه چهارشنبه 14 اسفند در پی به وخامت گراییدن حال جسمیاش از زندان رجایی شهر کرج به بیماستان منتقل شد و به طرزی مشکوک جان سپرد.
مقامات قضایی و مسئولان زندان رجایی شهر هنوز به طور رسمی در مورد مرگ مشکوک این زندانی سیاسی اظها نظر نکردهاند اما خانم الهه نازجو گفته است «پزشک شوهرش به وی گفته که مرگ مشکوک بوده و آنها نمیدانند که دقیقاً چه اتفاقی افتاده اما این احتمال وجود دارد که مسمویت شدید موجب دگرگونی حال امیر ساران شده باشد.»
محمدرضا فقيهي وکيل امیر ساران نیز با اشاره به سابقه بيماري قلبي این زندانی سیاسی و با تاکيد بر اينکه «زندان کوشش جدي براي معالجه زنداني بيمارش نکرده» بر این باور است که «کوتاهي مقامات زندان مسلم است.»
همبندیهای این زندانی سیاسی نیز اعلام کردند که بهداری زندان رجایی شهر کرج بار اول که حال جسمي امير ساران رو به وخامت گراییده بود از معاینه و درمان او خودداری کرده بودند. از آنجایی که زندانیان این حق را دارند که در صورت بیماری از امکانات درمانی برخوردار باشند و زندان رجایی شهر این حق را از امیر ساران سلب کرده و یا به هر طریق ممکن نسبت به درمان این زندانی سیاسی کوتاهی کرده و از آنجایی که در گذشته نیز زندانیان سیاسی دیگری همچون اکبر محمدی و ولی الله فیض مهدوی بر اثر کوتاهی و سهل انگاری مسئولان زندان به طرزی مشکوک جان سپردند، افکار عمومی این پرسش را در ذهن میپروراند که علت بروز چنین حوادثی در زندانهای ایران چیست؟
در قضیه مرگ رازآلود اکبر محمدی و قتل زهرا کاظمی، حکومت امکان و اجازه تشکیل گروههای مستقل حقیقتیاب را نداد و حتی در قضیه اکبر محمدی، ابراهیم لطف اللهی و شماری دیگر از زندانیان سیاسی، شبانه و با عجله به دفن آنها اقدام ورزید و بر شک و ظن افکار عمومی به مشکوک بودن مرگها در زندان افزود؛ هرچند که ماهیت حکومتی که در سالهای آغازین پس از به قدرت رسیدن صدها زندانی سیاسی را بدون محاکمه و شبانه به جوخه اعدام سپرد بر همگان آشکار و پرونده آن جنایات در نزد افکار عمومی همچنان مفتوح است!
مرگ مشکوک امیر ساران دوباره این دغدغه و پرسش را مطرح می سازد که چرا زندانهای ایران تا این اندازه دهشتبار و ناامن گشته و چرا حکومت تا این اندازه نسبت به جان زندانیانی که به راستی بیگناه اند، بی تفاوت است و نمیتواند و یا نمیخواهد حداقل مسئول حفظ سلامت و امنیت جانی زندانیان باشد؛ هر چند که اساساً بازداشت و زندانی کردن افرادی مانند امیر ساران که تنها حقوق شهروندی خود را مطالبه میکنند تاسفبار است.
امضا کنندگان این بیانیه، ضمن اظهار تأسف و تأثر نسبت به این حادثه ناگوار و اعلام همدردی به خانواده و دوستان زندهیاد امیر حسین حشمت ساران، نگرانی عمیق خود را نسبت به سلامت همه زندانیان به ویژه زندانیان سیاسی که به دستور وزارت اطلاعات به زندانهایی با شرایط دهشتبار تبعید میشوند، ابراز میکنند و سهلانگاری مسئولان زندانهای جمهوری اسلامی را مسبب اینگونه مرگهای مشکوک زندانیان می دانند.
احمد باطبی - فریبا داوودی مهاجر - امیرحسین اعتمادی - ابوالفضل عابدینی نصر - یوحنا نجدی – علی افشاری – اکبر عطری - محمد بهزادي - مصطفي تنها - نسيم تنها - مجيد تولايي - حميد حميدي - مينوش صدوقيانزاده - كيوان صميمي - مير محمود يگانلي - مهين عليبابايي - عليرضا كرماني - نجات بهرامی - علی جمالی - سورنا هاشمی - احسان رمضانیان- انور میرستاری – اروپرس – محمود امیری مقدم – بیتا قریب – کانون دانشجویان ایرانی هلند – سیامک عبدی – سیاوش جلیلی – سعید ولدبیگی – مریم افشاری – رسول عباسی – مراد معلم – بهزاد پیله ور - محمدرضا اسکندری - طاهره خرمی - محمدتوفیق اسدی - طیبه اسدی – رویا تیموری – حسن نایب هاشم - بیژن مهر - امیرهوشنگ آریان پور - هرمز چمن آرا - اردشیر لطفعلیان - فرزین بستجانی - رضا قاسمیان - یوسف عبداله زاده - علی ضرابی - سخاوت علیزاده - منوچهر قنبری - محمد فاطمی - علی غضنفری - شکوه ميرزادگی - دکتر اسماعيل نوری علا – دکتر شکر فلاح – حسام فیروزی - ناهید باقری- ماندانا احمدی- نیلوفر شمیرانی- امیرحسین موحدی- آکام حبیبی- محمد مسعود سلامتی – جواد امامی - حشمت الله طبرزدی- پرویز سفری - بهزاد مهرانی - حمید علیزاده- وبلاگ کاک هیوا- دکتر آزادی- پرویز هراتی نژاد- بهمن فر- بیژن کریمی- آرزو اصغري- کمال عزتي- هانا عزتي - هيوا عزتي- علی سرمدی-فضائل عزیزان- ویکتوریا آزاد- سام الدين ضيائی- محمد رضا اسکندری-کانون دفاع از دمکراسی در ایران،هلند-حسین باقرزاده- سایت آگاهی، ترویج حقوق بشر در ایران- ناهید میرحاج – علی بیکس – پیروز براتی – فواد پاشايی - نادر زاهدی - مهدی موبدی - داود کاظميه - هايده توکلی - مهدی محمدی - کيوان اسوار –احمدمظاهری- علی خلف زاده - علی مردانی - ابولفضل آجرلو - بهمن بهزادی - بهرام زاهدی - برديا پارسی - فريدون فرهی - خسرو بيت الهی - مهدی مفخمی - ناصر نورهانی - بهمن زاهدی - مجتبی وطن دوست – رضا آزاد، کانون آرش هلند – اصغر مردانی – سامان رسول پور – بهروز جاوید تهرانی – عباس خرسندی – سعید درخشندی – زهور نبوی – حمید رضا محمدی – سیمین محمدی – آزیتا رضایی – رضا محمدی – ابراهیم مرادی- ابوافصل آجرلو- آرش سلیمانی- افشین اعرابی – امین موحدی – حسن زارع زاده اردشیر - پیمان نادری- پیام طیب نژاد- حجت بختیاری - رضا اشرف پور- سعید کاشیلو- سعید کلانکی- شیوا نظرآهاری - علی رضا رنجبر- علی سرانجام- علی عالم زاده- فرزاد حمیدی- کوروش صحتی- کیانوش سنجری- متین احمدی- مجید اینانلو- محمد حسن طالبی- محمد حسین جعفری- محمود شوشتری- مهدی حویزی- مهران میرعبدالباقی- کامران کهنلو- مهران میرعبدلی- مهرداد ماجدی- منوچهر محمدی- نادر تقی زاده- نسرین محمدی- غلامرضا محمدی - وحید شکوهی نیا - ابراهیم مرادی - آمنه نصر رمزی - پیام طیب نژاد - یعقوب کاظمی - سارا محمد رحیمی - اصغر سرانجام - الهام ملاعلی حسینی - آزاده اشعاری - پیمان نادری - ایرج پریز - زهرا رضایی - نادر تقی زاده - علی خسروی - مجید اینانلو - مجید سعادت - شهریار جمشیدی - بابک نامدار - محسن برغندان - سپهر آرین نیا - الهام یعقوبیان - مانی آریامند - جنی مندی، پانی زند - سیروس خیری - نادر پارسی - هادی تهانیان اردستانی - جوی هروه - بهاره منشی - بانو صابری - رافیک خاچیک - رعنا پورعرب - علی وحید - فرنگیس بازل - ژوبین رادفر - سپیده هیرمند - آرمان بختیار - روزبه فراهانی پور – مجتبی سمیعی نژاد – حمیدرضا ظریفی نیا
http://www.bamdadkhabar.net/2009/03/post_1252/