موسوی خوئینی دبیر کل پیشین سازمان ادوار تحکیم وحدت: به راستی دلیل این همه انتقام جوئی از این سازمان برای چیست؟

بامدادخبر: علی اکبر موسوی (خوئینی) نماینده مجلس ششم و دبیرکل پیشین سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی (ادوار تحکیم وحدت) خطاب به کودتاچیان گفت:تازمان آزادی زندانیان وجلب رضایت مردم انتظار سکوت و بی عملی نداشته باشید.

وی که به مناسبت ۱۷نوامبر روز بین المللی دانشجو دراجتماع راهپیمایان حامل طومار سبز درواشینگتن سخن می گفت؛ با اشاره به سرکوب وکشتار دانشجویان چک در سال۱۹۳۹ وبعدها در یونان اظهار داشت: سرنوشت امروز کسانی که در این کشور ها پاسخ دانشجویان ومردم خود را با زبان گلوله وزندان دادند باید عبرت سایر مستبدین باشد.

این عضو سابق فراکسیون دانشجوئی مجلس ششم با گرامیداشت یاد شهدای جنبش دانشجوئی وجنبش سبز چنین ادامه داد:
امروز در شرایطی کنار هم جمع شده ایم که در داخل کشورمان؛ دولت برآمده از کودتای نظامی از جمله بهترین نیروها وجوانان کشورمان رابه بند کشیده است. ازمیان تشکل هایی مثل سازمان ادوارتحکیم، فعالین دانشجوئی، جبهه مشارکت ایران ،سازمان مجاهدین انقلاب، زنان، روزنامه نگاران؛ گارگران وسایر فعالین
اما اخیرا سازمان دانش آموختگان (ادوار تحکیم وحدت) بعنوان یکی از مهمترین نهادهای پشتیبان جنبش دانشجوئی وسبز دوباره آماج حملات ناجوانمردانه کودتاگران قرار گرفته است.

در شب۱۳آبان حسن اسدی؛ محمد صادقی ۲عضو شورای مرکزی پس از یورش به منازلشان بازداشت شدند ومتعاقبا حجت شریفی؛ نفیسه زارع؛ کوهزاد اسماعیلی وموسی ساکت از اعضای سابق شورای مرکزی و سیاستگذاری ونیز دبیران شعب استانی آن را دستگیر کردند. آخرین نمونه این هجمه حکم سیاه وناعادلانه8 سال زندان برای عبدالله مومنی سخنگوی این سازمان بود که بدون وکیل اختیاری ورعایت ضوابط دادرسی عادلانه ونیز شرایط جسمی وفشارهای غیرقانونی وارده بر این عضو سازمان صادر شده وقابل اجرا نیست. این درحالی است که احمد زیدآبادی دبیرکل این تشکل نیز ماهها پس از تحمل فشار همچنان بدون دلیل در زندان به سر می برد.
براستی دلیل این همه انتقام جوئی از این سازمان برای چیست؟

از آنجا که شخصا سالها در این تشکل حضور داشته ام میتوانم برای شما از دلایل آن سخن بگویم این سازمان خوشنام که از سالیان قبل با مجوز رسمی وزارت کشور فعالیت نموده همواره مدافع حقوق دانشجویان؛ معلمان؛ زنان؛ کارگران و روزنامه نگاران بوده است. در انتخابات اخیر ریاست جمهوری سهم به سزائی در متقاعد نمودن جمعیت خاموش ایرانی به شرکت در انتخابات داشته است که علی الظاهر جرم بزرگی است! پس از انتخابات نیز همگام با انبوه ایرانیان معترض به تقلب های انتخاباتی همواره پشتیبان رهبران ونمادهای جنبش مردمی سبز بوده ویورش به منازل آنان نیز درست پس از دیدار ایشان با مهدی کروبی و پس از صدور بیانیه دعوت به شرکت در راهپیمائی 13آبان صورت گرفته است. راهپیمائی که به رغم برخورد خشن پلیسی و امنیتی با راهپیمایان ومهدی کروبی ونیز حصر میرحسین موسوی صدها هزار معترض در خیابان های تهران ودیگر شهرها ودانشگاهها؛ قدرت جنبش سبز را به اثبات رساند. اما سوال اینجاست: نقش ماایرانیان به ویژه دانشجویان ودانش آموختگان درخارج کشور برابر کودتاچیان چیست؟ آیا میتوانیم در برابر رنج وسختی خانواده های زندانیان وهموطنانمان بی تفاوت باشیم؟ ما در برابر خونهای ریخته شده وزندانیان مسئولیم به نظرم کشور ما در برهه وپیچ تاریخی مهم عبور از استبداد زدگی قرار گرفته -استبداد؛ استبداد است؛ ولی اگر رنگ دینی هم داشته واز احساسات مذهبی هم برای سرکوب خود استفاده کند به مراتب خطرناک تر خواهد بود. در عین حال مواجهه با استبداد دینی امکان پذیر نیست مگر با کمک نواندیشان دینی که در تاسیس یا ادامه این نظام نقش داشته اند امری که اروپا وآمریکا سالها قبل توسط افراد آزاد اندیش تر کلیسا مقابل حاکمیت مطلق وقت آن را طی نمودند.

امروز یکی از مهمترین ضرورت های فضای خارج کشور در برابر کمک به هموطنان مان؛ ایجاد انسجام بیش از پیش ایرانیان مخصوصا میان جامعه تحصیل کرده ودانشجوست.
دوستان عزیز:
ما مسئولیت داریم به دلیل فضای خفقان داخل ؛ مدافع حقوق تضییع شده خود وهموطنانمان باشیم؛ که البته تحقق این امر در دنیای امروز بدون فعالیت سیستماتیک وشبکه ای امکان پذیر نیس تواین موضوع هم بدون گفتگوی فراگیر ایرانیان عملی نخواهد بود.
با وجود چنین شبکه ای برخاسته از نسل دانشجویان و دانش آموختگان ایرانی؛صدای دولت کودتا نخواهد توانست به نمایندگی از اکثریت ایرانیان در مجامع بین المللی طنین انداز شود؛ همچنان که در مجمع عمومی سازمان ملل متحد صدای ایرانیان معترض بسیار بلندتر از دولت کودتا بود ودولتی که سال گذشته در همان ایام از برنامه خود در دانشگاه کلمبیا برای خود در دنیا تبلیغات راه انداخته بود؛ امسال دربه در به دنبال هتل اقامت خود میگشت!

دولت کودتا باید متوجه این امر باشد نمیتواند خواسته ها و آمال اکثریت ملت ایران را نمایندگی کند واکثریت قشر آگاه ایرانی میتوانند صدای مردم را به گوش جهانیان برسانند.