نامه‌ مجید توکلی در سال‌روز 18 تیر از زندان اوین: کینه استبداد از 18 تیر باقی مانده است

رهبری که تصمیم‌گیر اصلی مسائل پس از انتخابات بود از فاجعه کوی دانشگاه یاد کرد اما افسوس که چون فاجعه کهریزک- که آن هم در پی عصبیت از 18 تیر و دانشگاه بود– فراموش شد و نمایشی بیش نبود سخنان احساسی و تشدید رفتارهای غیرعقلانی انجامید

بامدادخبر:
مجید توکلی دانشجوی دربند دانشگاه پلی‌تکنیک تهران به مناسب سالگرد حمله خونین نیروهای نظامی و لباس‌شخصی و بسیج به کوی دانشگاه تهران در شامگاه 18 تیر سال 78 در نامه‌ای از درون زندان اوین که آن را "از خاطرات تلخ من" نام نهاده، با بازخوانی جنایت صورت گرفته در یازده سال قبل و تکرار آن در خردادماه سال گذشته، شکنجه‌ و تجاوز به دانشجویان در کهریزک را نشانه‌ی کینه‌ی همیشگی استبداد از بزرگی این روز بزرگ دانسته است.

متن کامل نامه مجید توکلی از بند 350 زندان اوین به شرح زیر است:

یازدهمین 18 تیرمان رسید و دردمان درمان نشده، یازدهمین 18 تیرمان رسید و شمع‌های‌مان همچنان می‌سوزند، آنگاه که آزادی‌ها در خطر فتنه قتل‌های زنجیره‌ای توطئه توقیف روزنامه‌ها قرار گرفت؛ دانشجویان چون همیشه در خط مقدم استبدادستیزی ایستادند اما افسوس که دست جنایت در کوی دانشگاه فجایع چنان به بار آورد.

خیانت به تاریخ آزادی‌خواهی و مبارزات ملی، پایانی بر دموکراسی و رسیدن به بن‌بست این جمهوری بود، دانشگاه میدان تاخت و تاز سرسپرد‌گان و خشونت‌طلبان شد که نه تنها حرمت دانشگاه را شکستند که حریم اتاق امن دانشجو را با شکستن درب‌ها هتک کردند.

هر چه بود شکستند و به آتش کشیدند و دانشجویان بی‌دفاع را هدف باتوم و چماق و گلوله قرار دادند و در حالی که ادعای دفاع از رهبری و دین داشتند یاران دبستانی‌مان را از بام پنجره‌های خوابگاه‌ها پرت کردند و شب‌های خون‌بار و روزهای پردرد را رقم زدند.

18 تیر را به خون سرخ کردند و به دود سیاه نمودند تا آنگاه که آتش به خاکستر نشست. تا ماه‌ها و سالها آن دردها نرود. تاریخ 78 متوقف نماند و 18 تیر نمادی از مظلومیت آزادی‌خواهی و استبدادستیزی دانشجویان برای همیشه‌ی همیشه دانشگاه شد. اما پس از گذشت 10 سال هنوز کینه استبداد از بزرگی 18 تیر باقی مانده بود و قصه پر درد 18 تیرها در سال 88 خشونت عریان حاکمیت را به تجاوز و قتل یاران دبستانی‌مان رساند تا شکنجه‌گاه کهریزک سندی برای بزرگترین جنایت این سالهای تلخ باشد.

گویا در هر گوشه از حاکمیت عده‌ای بودند که پس از سرکوب ویژه مردم در 18 تیر بازداشت شده‌ها را راهی شکنجه‌گاه کهریزک کنند و به جرم دانشجو بودن شدیدترین شکنجه‌ها را روا دارند و از شدت شکنجه‌ها و تجاوز، عده‌ای را به قتل برسانند.

18 تیر جاودانه ماند و در گذر از سالها و در دهمین سال عظم تغییر به تولد جنبش سبز رسید. اعتراض به دروغ و خرافه و تملق خشونت و بی‌تدبیری و ماجراجویی در بیداد تملق و خیانت و خشونت و کشتار و جنایت و رذالت رنگ باخت. بامداد 25 خرداد 88 برای کوی دانشگاه تکراری بود. اینبار گلوله‌های ساچمه‌ای به آن همه سلاح‌های سرد و گرم افزوده شده بود. اگر 18 تیر معرف شجاعت و صداقت تاریخ ایستادگی دانشگاه بود خرداد 88 و اعتراضات پس از آن نماینده شجاعت و خشونت‌گریزی تاریخ آزادی‌خواهی برای رسوایی بیداد و استبداد گردید.

رهبری که تصمیم‌گیر اصلی مسائل پس از انتخابات بود از فاجعه کوی دانشگاه یاد کرد اما افسوس که چون فاجعه کهریزک- که آن هم در پی عصبیت از 18 تیر و دانشگاه بود– فراموش شد و نمایشی بیش نبود سخنان احساسی و تشدید رفتارهای غیرعقلانی انجامید. مسئولیت‌پذیری در مهاق رفت. اگر سخن از خواص هم شد برای تهدید رهبران سبز و فعالان سیاسی بود و قرار نبود بازخواست و مواخذت تندروی‌ها و سرکوب‌ها باشد. چنانچه که در 18 تیر 78 نیز وقتی کودتای حاکمیت علیه دولت برای تثبیت قدرت در شکل‌دهی به مطلقه قدسی به راه افتاد، خبری از پیگیری‌ها نبود.

سال 88 هم گذشت و سالهای از رهبری و جستجوی از مسئولیت پذیری در برابر آن همه اتفاقات تلخ همچنان باقی ماند اگر چه جاودانگی مردم رسید و عزت ایرانی رنگ زنده‌ای یافت و در برتری مردم؛ لیاقت برای داشتن حکومتی بهتر در گوشه‌های جهان شنیده شد اما دانشگاه بر خاطرات تلخ و تجربیات سختش افزود.

در شدت گرفتن بحران‌های فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی و سیاسی شکاف‌ها تعمیق شد و مشروعیت از دست رفته حاکمیت و آبروی ریخته شده حاکمان و بی‌حیایی رفتارها و سخنان مسوولین اتفاقات سال گذشته همه به ناچاری استقرار سرکوب و ارعاب رسید. تغییر حکومت، اشاعه ترس برای مقابله با امید برآمده از جنبش سبز بود. در گذر از همه‌ی سختی‌ها و تلخی‌ها، امید و اطمینان از تغییر همراه راه سبز شد تا جنبش سبز با امید شناخته شود اما دشمنی با روشنی و امید هراسی به سوی ترس‌آفرینی و شب اندیشی حاکمان مستبد رفت و هزینه‌های فراوانی را بر همه آزادی‌خواهان وارد ساخت. با شجاعت و امید از آن خواهیم گذشت.

دانشگاه امروز انبوهی از فرزندانش را محروم از تحصیل و پشت درب‌های دانشگاه می‌بیند. دانشجویان دربند هر روز بر شمارشان افزوده می‌گردد. بی سابقه‌ترین محرومیت‌ها از تحصیل در دست‌اندازی و کنکور و گزینشی کردن و تعلیق و ستاره‌دار کردن دانشجویان و سهمیه‌بندی‌ها خود را نشان داد. به اخراج اساتید و مهاجرت نخبگان و تبعید اندیشمندان افزوده شد، اما بر خلاف خواست دشمنان دانشگاه، نه تنها دانشگاه ساکت نماند که حتی اوین رنگ دانشگاه گرفت و جوانه‌های پرشور جوان آن سازنده‌های امید و شور برای جنبش دانشجویی شدند و موتور پیش برنده جنبش سبز در دوران افزایش و سرکوب و ارعاب گردیدند و هزینه‌ها و سختی‌ها معیار پشتوانه پیروزی دانشجویان گردید.

ره‌آوردهای جنبش داشجویی، دانشجویان زندانی و محروم از تحصیل را چون نور راه مازوجیای امیدواری معرفی نمود این روزها دانشگاه به اتهام آنکه موتور محرکه جنبش سبز است، آماج شدیدترین حملات قرار گرفته و دشمنان دانشگاه عظم تعطیلی دانشگاه مستقل و توقف آگاهی‌بخشی و معرفت‌افزایی و دانشگاه و حذف علوم انسانی را دارند. دانشگاهی مرده می‌خواهند و می‌خواهند یادی از 18 تیر و 16 آذر نباشد اما دانشگاه همچنان کابوس حاکمان خیره‌سر است. در دام توطئه و فریب به نام اسلامی کردن نمی‌افتد تا دشمن‌ترین‌ها برای دانشگاه نیز از جرقه انداختن در انبار باروت اعتراض و ایستادگی و شجاعت دانشگاه هراس داشته باشد. حال زنده ماندن 18 تیر را شاهدی بر ادعایمان می‌دانیم و می‌دانیم 18 تیر زنده می‌ماند تا نوید پویایی و پیروزی جنبشی باشد که آغاز کرده‌ایم.

جنبش دانشجویی امروز راه گذشته خود را با سرعت بیشتری می‌پیماید. آگاهی‌بخش است و با شجاعت به پیش می‌رود. جامعه‌اش را می‌شناسد و روشنفکرانش را درمی‌یابد. پشتوانه روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی و مدنی است. نفی خشونت روا‌داری را به فرهنگ جامعه پیوند زده است. این روزها رهبران سبز را تنها نمی‌گذارد و فرصت‌ها را غنیمت می‌شمارد. حال دانشجویان می‌خواهند منظم‌تر و هم‌دل‌تر فعالیت کنند. به تجربه‌های گذشته احترام بگذارند و ثبت کنند و در اختیار دیگران قرار دهند تا مزایای فعالیت تشکیلاتی، خود را نشان دهد. امروز جنبش دانشجویی از تاکتیک‌زدگی می‌پرهیزد تا مبادا سرانجام بازی در فضای سخت و پرهزینه‌ی امروز به پشت‌پا زدن به ارزش‌ها و پشت کردن به دوستان بیانجامد. مراقب است تاکتیک‌ها خالی از تصمیم اصلی و استراتژی نباشد تا پیروزی نزدیک‌تر گردد و این بخش کوچکی از آنچه هست که می‌بینیم.

امروز خوشحالیم که در زندان نیز صدای رسا و بیدار دانشگاه را می‌شنویم که دوستان‌مان امید را زنده نگه داشته‌اند. ندای آزادی‌خواهی، ترانه‌ی استبدادستیزی را فریاد می‌کنند. خرسندیم که افتخار داریم در کنار یاران دبستانی‌مان باشیم و دانشجویان را همراه خود بیابیم و امیدواریم و می‌دانیم که به زودی دیدارمان در شادی و سرور سبزمان در جشن آزادی و دموکراسی حاصل می‌آید.

یازدهمین 18 تیرمان را سپری می‌کنیم و اینک تنها نیستیم در بی‌شماری‌مان رنگ سبز را برگزیده‌ایم و راه سبزمان سراسر امید است و با امید گام بر می‌داریم. آگاهی پشتوانه‌ای است که شجاعت و صداقت را همراه با ما همراه کرده است و روح انسانی نفی خشونت را به ارمغان آورده و تثبیت ارزش‌ها نوید آینده‌ای سراسر آرامش و روحی پیشرفت داده است. می‌توانیم از 18 تیر شروع کنیم، شروع می‌کنیم و نگاهی به گذشته می‌اندازیم و عظم‌مان را جذب می‌کنیم تا تغییری بزرگ را به سرعت رقم بزنیم. ما نیز به وظیفه‌مان عمل خواهیم کرد می‌دانیم دانشجوییم و می‌خواهیم شرف و عزت‌مان را حفظ کنیم از هر روی می‌توانیم شروع کنیم هر جایی می‌توانیم شروع کنیم.

قصه نو شدن است و قصه تغییر است. این‌بار از خاطرات تلخ‌مان شروع می‌کنیم از سختی‌ها عبور می‌کنیم می‌دانیم که سختی‌ها و تلخی‌های یک‌سال گذشته امید بیشتری را آفریده است. می‌خواهیم عیدی بسازیم می‌خواهیم جشنی به پا کنیم می‌دانیم پیروز خواهیم شد.

پایان

مجید توکلی

16 تیر 1389 – زندان اوین، بند امنیتی 350

منبع: خبرگزاری هرانا